نامه نگاری دو دوست همجنسگرا با هم

توجه: در نامه ی پیشین ِ و در آخرین جواب مهران به فرید، این بار مهران سوالی از فرید پرسیده بود و فرید در این شماره به آن پاسخ داده است. نامه نگاری های فرید و مهران، با این نامه به پایان می رسد.

سلام مهران عزیز.

خوشحالم که این بار، تو سئوال کردی و نامه نگاری ما با جواب من تموم میشه. من نظر خودم رو در مورد چیزی که پرسیده بودی می گم:

نگاه من به اروتیسم و پورنوگرافی تقریبا شبیه نگاهیه که به مساله همجنسگرایی دارم. من پورنوگرافی رو پدیده ای کاملا انسانی می دونم و قبولش دارم و به نظرم همون قدر انسانی و پذیرفتنیه که سکس و شهوت و همجنسخواهی هستند. یعنی تصور می کنم که نفی و طرد پورنوگرافی در واقع یه ارتباط مستقیمی با تفکر و ارزش های سنتی داره. شاید بد نباشه همین جا اشاره کنم که برای من اروتیسم و پورنوگرافی یک چیز نیستن. من اروتیسم رو بیان هنرمندانه تر و فکرشده تر ِ لذت جسمی و جنسی می دونم و پورنوگرافی رو بیان عامیانه تر و سریع تر و تحریک کننده تر.

فکر می کنم که زشت دونستن پورنوگرافی می تونه دو تا ریشه داشته باشه: یکی این که بگیم این مساله "بدآموزی" داره و باعث "انحراف" آدم ها میشه (که غلط بودن و مهمل بودنش به نظرم بدیهیه) و دیگه این که با یک جور شرم و حیا به قضیه نگاه کنیم و بگیم که پورنوگرافی یک کار مبتذل و دون شان آدم هاست. که با این هم مخالفم، چون مبتذل و بی ارزش دونستن پورنوگرافی و اروتیسم، کاملا مثل مبتذل دونستن خود سکس و رابطه ی جنسی می مونه. همون طور که لذت بردن از جسم و تن یک انسان دیگه، می تونه آدم رو به تعالی و احساس شکوه و سرزندگی برسونه، اروتیسم هم با تداعی و توصیف این لذت و رابطه، و انگشت گذاشتن روی جذابیت های اون، می تونه در سطحی پایین تر همین نقش رو داشته باشه (به قول معروف: وصف العیش، نصف العیش!).

از طرف دیگه، کارکرد اروتیسم و پورنوگرافی هم به

نظرم خیلی مهمه. آدم می تونه با پرداختن به پورنو(حالا به صورت خیال پردازی، دیدن یک فیلم یا عکس، خوندن یک متن، تعریف کردن یک خاطره یا هر چیز دیگه)

دید بازتری نسبت به لذت بردن جنسی و راه و روش های اون پیدا کنه. آشنایی بیشتر با راه و روش های

عشقبازی و همخوابگی و معاشقه، چیزی نیست که ارزش کمی داشته باشه و تاثیر فوق العاده ای رو که

توی روحیه ی فرد، و توی زندگی با پارتنر یا همسرش داره نمی شه انکار کرد.

اما یک نکته ی مهم که به نظرم نباید اصلا ازش غافل شد، حربه های تبلیغاتی و تجاری ایه که توی

 چیزهایی مثل فیلم های پورنو وجود داره. توی این جور فیلم ها همیشه برای جذابیت بیشتر و علاقه مند

کردن مخاطّب، اغراق های زیادی وجود داره، از

  اندازه اندام های جنسی بازیگرها گرفته تا طول مدت سکس اونها، که این مبالغه می تونه برای افراد کم

 تجربه تر اثرات فکری منفی داشته باشه و نوعی

احساس افسردگی یا عدم اعتماد به نفس براشون به وجود بیاره.

چیزی که من متاسفانه بین دور و بری ها و دوستان خودم زیاد می بینم، احساس خجالتیه که نسبت به حرف زدن در مورد پورنوگرافی و اروتیسم و اقرار به علاقه به اون دارند. من فکر می کنم باید در این مورد شجاعت و بلوغ بیشتری به خرج بدیم و جنبه ی رهایی بخش و انسانی اون بیشتر توجه کنیم.

امیدوارم جوابم مفید بوده باشه.

باز هم ازت ممنونم، می بوسمت و برات آرزوی خوشی و خرمی می کنم.

قربانت: فرید